همچنين كسى كه دين خود را بر حسب هواى نفس خود پاره پاره كند باز هم به خدا مشرك شده . حتى هر زمان كه ايمان خالص شخص را چيزى مشوب كند او را به جانب شرك سوق داده است . هر گاه بخواهيم نوعى از انحراف را معالجه كنيم بايد بر توحيد تأكيد ورزيم . زيرا توحيد چون حصارى است كه ما را از هر انحرافى مصون مىدارد . و هر انحرافى از طريق توحيد ، سقوط در ماديت و شرك است . / 47 خداوند ما را به نظام آسمانها و زمين و حسن تدبير در حركت آنها متوجه مىكند . شايد به قدرت خداوندى راه يابيم و به روز رستاخيز خستو گرديم . روزى كه خدا ما را فرا مىخواند تا در محكمهء عدل او حضور يابيم و ما بدون درنگ از قبرها بيرون مىآييم . از آنجا كه سلطهء واقعى و تمام ، از آن اوست پس هر شيء مطيع فرمان اوست . آيا او آفرينندهء موجودات نيست ؟ آيا اسماء حسنى كه آيات او در آسمانها و زمين ما را به آنها راه مىنمايد متعلق به او نيستند ؟ پس سزاوار نيست كه براى او شريكى قرار دهيم . آيا تو مىپسندى كه شخص ديگرى در چيزى كه تو به جهد و كوشش خود فراهم آورده‌اى با تو شريك باشد ؟ نه ! پس نبايد يكى از آفريدگان خدا را شريك او قرار دهيم . خداى تعالى اين آيات را نيك تفصيل مىدهد تا مگر خردمندان دريابند . كسانى كه بر خود ستم روا داشته‌اند از اين آيات بهره‌مند نمىشوند ، زيرا نمىتوانند عقل خود را به كار بيندازند . دين يكتاپرستى فطرتى است الهى كه مردم را به آن فطرت آفريده است و در آن تبديلى نيست . دين خدا دينى است مستقيم بى هيچ اعوجاجى . كسانى كه با آن مخالفت مىورزند به سبب جهل آنهاست . بر ماست كه پاك از آلودگى شرك از آن متابعت كنيم ، و هر زمان كه عوامل انحراف ما را از آن دور داشت به آن بازگرديم و به نماز استعانت جوييم كه ركن استوار توحيد است . پس نبايد هيچ كس را شريك خدا قرار دهيم . و نشانهء توحيد در حقيقت همان وحدت و يكپارچگى دين است و به وجود